زندگی یعنی سیلی خوردن

زندگی یعنی حسرت

به پايان فكر نكن

انديشيدن به پايان هر چيز شيريني حضورش را تلخ مي كند

بگذار پايان تو را غافلگير كند

آن یار که آشنای خود کرد مرا

بیگانه شد آنچنان که نشناخت مرا

در بازی عشق من نبردم او را

او برد مرا و رایگان باخت مرا

تمام ملامتها وناکامیها را با عشق رسیدن به خوشبختی سپری میکنیم ولی در پایان چیزی را که برایت باقی می ماند یک دنیا حسرت و افسوس است ...

محبوب من ...

 به دیدارم روزی خواهی آمد

 که من زیباترین جامه بپوشم-

بچینم انقدر گلهای زیبا-

که اندیشی که من یک گل فروشم-

-از آن ترسم تورا من ببینم 

زشادی من ببازم عقل و هوشم

به وقت ترک من دانستی ای دوست

که  بعد از تو من دگر خانه به دوشم

اگر روزی به دیدارم نیایی

دگر تا اخر دنیا خموشم

زمانی که خیالت همسفرم نیست

هوای سینه ام از عشق خالیست

حضورت جاری و سبز است در من

بدون تو دلم در خشکسالی است

بگو آیا شود یک لحظه با تو

 همان گونه که میخواهد دلم زیست؟

پریشان تر زمن گر هست گو کیست؟

بیا افشا کن آن اسرار چشمت

ویا راز نگاهت را بگو چیست؟

می خواستم دسته گلی برایت هدیه کنم ولی دیدم که زود پژمرده می شود.....

می خواستم  بگویم که تو را به اندازه اقیانوس دوست دارم ولی دیدم روز ی به خشکی گرایده میشود....

می خواستم بگویم تو را به اندازه ی اشعه های خورشید دوست دارم ولی هر روز غروب عاشقان را مشاهده میکردم...

می خواستم بگویم که تو را به اندازه وجود قلبم دوست دارم ولی در فکر فرو رفتم  و دانستم که روزی قلبم از تپش می ایستد...

می خواستم بگویم  تو را به اندازه تمام وجودم دوست دارم ولی دانستم که روزی بدنم با خاک یکی میشود....

تو را به خدا اگر خبری ازمن داری تا مرگم نرسیده خودت را به من برسان...ای گل همیشه بهارم.....

تو را تا بی نهایت دوست دارم...

ای دنیا بیزارم از تو  و هرچه در تو به نام ....وفاداری و دلبستگی مهیاست.

سخت است که باور کنیم  باید در این دنیای فانی کمر ببندیم به مشکلاتی که مانند پیچ و خم روزگار مثل ماری دور دلبستگی ها یمان چنبره زده اند..

سخت است که به ظاهر چهره ی آرامی را که در آن هیچ نشانی از ذهن و دل آشفته مان پدیدار نمی شود نشان مردم دهیم...

سخت است که در دهلیز باور هایمان دنبال نشانی از خوشی باشیم که در حقیقت زندگی مانند سرابیست برای لب تشنه مان....

 سخت است که زندگی را اینقدر ساده بینگاریم و بخواهیم چشم بر روی هر چه پلیدی و کثافت و زشتی و حقارت است ببندیم ...

سخت است که عشق و عاشقی تن تبدارمان را بر قله خوشبختی ها در اوج رها کنیم به این امید که در سرازیری خاطره های عاشقانه مان نور در انتظار عشق است...

سخت است که که روزها چشم باز کنیم و پوچی محض عزیران را در تن آتش زده شان تماشا کنیم و شبها چشم ببندیم و در رویا چیزی فراتر از حقیقت ببینیم...

سخت است که از امید  زبانی برویانیم برای سکوت دل و بر بلندترین فریاد های برآمده از  کابوس ها و ناکامی ها و وحشت ها  مهر خاموشی زنیم...

سخت است که چارچوب زندگی را با عشق بنا کنیم و در یک لحظه حادثه ای این چارچوب را در نگاهمان به تیر و تخته ای شکسته تبدیل کند...

سخت است که سحرگاهان اشک چشمان بسته را بدرقه ی کابوس های شبانه  کنیم تا شب به سر آید.

سخت است که مانند عنکبوتی برای خزینه  و گنج دلتنگی مان تار ببافیم تا هیچ نگاهی بغض دلتنگی مان را به تماشا ننشیند و نگاه کثیف ترحم بر روی تن تبدارمان نیفتد

و در آخر.....

سخت است ...

     عزیز دل کلبه خاطرات قدیمی باور کن که سخت است......سخت تر از تمام  

     سختی ها سخت است 

                            که..........................

نازنین شب های عاشقانه ام......

سخت است که

                     تو را فراموش کنم..................................................

به یــاد تــو شبــها آسمان را می نگرم
آسمانی که ستـاره هایش تــو را در من زنده میکنند

و به یــاد تــو همیشه گلها را می بینـــم
که شمع عشق تو را در من روشن کردند

و به یاد مهربانیهـایت خورشید را میبینم
که روشنائیش زمیــــن را روشن میکند

و به یاد قلب پاکت که روحــم را جلا میدهد
و به دریای بیکــــران و آسمان آبی بودن
نامه هایت را میخوانــــم
نامه هایی که خاطـــرات تو را در من زنده میکنند

و به یاد تو همیشه منتظــــر میمانم
که روزی نه بـا  یـــاد تــــو
بلکه در کنــــارت
دنیا را زیبا می دیدم